Jak przechować doniczki i meble ogrodowe przed mrozem

Anna Weręda
9 listopada 2026 · 4 min czytania

W listopadzie najchętniej udawałabym, że ogród sam się przygotuje do zimy. Niestety, doniczki nie chowają się do garażu, a metalowe krzesła nie wycierają się z wilgoci. W zeszłym roku zostawiłam na tarasie jedną ceramiczną osłonkę. Nie była nawet droga, ale po pierwszym większym mrozie znalazłam ją w dwóch kawałkach. Woda weszła w mikropęknięcie, zamarzła i zrobiła swoje. Dlatego dziś robię przechowywanie doniczek oraz zabezpieczenie mebli ogrodowych na zimę etapami — bez nerwowego biegania z kocami, kiedy temperatura spada wieczorem.

Najpierw wybieram rzeczy, które naprawdę trzeba schować

Nie wszystko musi trafić do ogrzewanego pomieszczenia. Najgorzej znoszą zimę materiały, które chłoną wodę albo mają zakamarki zatrzymujące wilgoć: terakota, zwykła ceramika, beton, nieimpregnowane drewno i stal bez powłoki ochronnej.

Na początku robię trzy grupy:

• do wnętrza – ceramiczne i gliniane doniczki, poduszki/tekstylia, lekkie plastikowe osłonki, a także wszystko, co ma „szczeliny” i może nabrać wilgoci;
• pod dach, ale bez ogrzewania – meble drewniane, technorattan, stalowe stelaże i większe donice, których nie mam gdzie wnieść;
• na zewnątrz po zabezpieczeniu – ciężkie donice mrozoodporne oraz konstrukcje, których nie da się ruszyć — ale zawsze z zapewnieniem odpływu wody i odizolowaniem od mokrego podłoża.

Przy okazji sprawdzam, czy coś nie wymaga naprawy. Pęknięta deska, luźna śruba albo odprysk farby nie znikną przez zimę. Przeciwnie: wilgoć znajdzie tam miejsce dla siebie.

Jeśli planujesz malowanie, olejowanie lub wymianę desek, wpisz to od razu na listę plany remontowe na zimę co zrobić najpierw. Najpierw rzeczy, które muszą wyschnąć na zewnątrz, potem prace w garażu, a na końcu drobiazgi.

I tak — Wojtek zwykle chce zacząć od naprawy zawiasów, ale ja najpierw opróżniam i myję wszystko. Przy brudnym materiale i tak nie widać, co faktycznie wymaga poprawy.

Z mojego ogrodu

U mnie najwięcej problemów robi glina. Nie tylko na warzywniku, ale także pod doniczkami ustawionymi przy tarasie. Po jesiennych deszczach podstawki stoją w błocie, a woda nie ma gdzie odpłynąć. Przez kilka lat ustawiałam donice bezpośrednio na płytkach i dziwiłam się, że zimą pękają. Teraz każdą większą stawiam na dwóch drewnianych klockach albo na gumowych podkładkach. Doniczka nie dotyka stale mokrego podłoża i łatwiej odprowadza wodę.

Najbardziej pamiętam historię z trzema donicami po pelargoniach. Były z grubej ceramiki, więc uznałam, że nic im nie będzie. Opróżniłam je, ale nie odwróciłam do góry dnem. W środku zostało trochę mokrej ziemi przyklejonej do dna. Wiosną jedna miała długą rysę, druga rozeszła się przy otworze odpływowym, a trzecia przetrwała chyba tylko dlatego, że stała pod okapem. Od tamtej pory po myciu zostawiam doniczki do pełnego wyschnięcia (nie „na chwilę”), a potem chowam je pod dach.

Meble mamy skromne: drewniany stół, cztery metalowe krzesła i dwa fotele z technorattanu. Drewniany stół zostaje w altanie, bo wnoszenie go do garażu wymagałoby udziału całej rodziny. Krzesła stoją pod ścianą, ale nie przykrywam ich szczelnie folią. Raz tak zrobiłam i wiosną pod pokrowcem znalazłam wilgotną, łuszczącą się farbę.

Fotele trafiają do garażu, a poduszki do szafy gospodarczej. To zajmuje więcej miejsca, ale oszczędza późniejszego szorowania pleśni.

Najwięściej szkód robi nie sam mróz, tylko woda zamknięta w materiale i brak przewiewu. Umyj, wysusz, podnieś nad podłoże i schowaj tyle, ile naprawdę możesz — a wiosną mniej rzeczy przywita cię pęknięciem, rdzą albo pleśnią.

Anna Weręda

Od kilkunastu lat prowadzę dom z ogrodem pod miastem. Piszę o tym, co sama sadzę, zbieram i przetwarzam — bez teorii z podręczników, za to z błotem za paznokciami. Najbardziej lubię kwiecień, słoiki w spiżarni i poranki na werandzie.